e-numerologia.pl: Publikacje » Pokaż publikację

Marzenia pochodzą z energetycznej wibracji oznaczanej cyfrą 3, a rzeczywistość jest wyższym poziomem i należy do energii, oznaczanej przez cyfrę 4. Bywa więc, że dopiero rzeczywistość uświadamia człowiekowi, że żył w złudzeniach i nic pozytywnego nie stworzył swoimi myślami. Cyfra 4 w numerologii jest także symbolem nauki i doświadczeń. Tak wiec, gdy nastapił błąd w rozwoju lub próba omijania jego etapów, to z pewnością 4 poziom energetyczny - rzeczywistość - stanie się bolesną lekcją. Dlatego, gdy rzeczywistość rozczarowuje, bo nie jest taka, jak miało być, to znak przeskakiwania poziomów rozwoju osobistego. Marzenia poprzedzają rzeczywistość, ale nie od nich wszystko się zaczyna!

Najlepsze są
nierealne marzenia!
Takie nazwiesz cudem,
gdy będą się spełniać.

Kiedy coś realnym
jest już w założeniu,
to plan zaczniesz robić,
by tworzyć w cierpieniu.

Każdy błąd w rozwoju na niższym etapie, ciągnie się za człowiekiem, aż do rozczarowania rzeczywistością. Wielu ludzi jednak ucieka wtedy w świat nowych kreacji, z których ciągle nic nie wynika. Mówimy, że fantazjują, albo żyją złudzeniami. Tymczasem błąd w rozwoju leży na jednym dwóch niższych poziomów energii: 2 miłości, albo 1, czyli tzw. JA.

To fakt, można utknąć na każdym etapie rozwoju! Także w energii, mającej być twórczą inspiracją do lepszej rzeczywistości. Ten, kto zbyt długo tkwi w negatywnym aspekcie energii z poziomu 3, może przez pewien czas sam sobie wydawać się sprytnym, cwańszym niż inni, a naprawdę ma urojenia na własny temat. W skrajnych przypadkach dochodzi do rozdwojenia jaźni, co już niestety jest chorobą psychiczną. Takie są niestety skutki zatrzymania w rozwoju osobistym na trzecim poziomie. Zapewnia on twórcze możliwości dla lepszej rzeczywistości, ale osoby nieprzygotowane na niższych poziomach, mogą sobie zrobić krzywdę, krzywdząc po drodze też innych ciągłymi oszustwami, przekłamaniami i rzekomą kreatywnością. Dlatego przez pewien czas żyją w istnym "teatrze", grając swoje role, póki rzeczywistość nie obudzi ich wstrząsem smutnych faktów.

Aby pozytywnie wykorzystać energię marzeń i tworzyć pozytywną rzeczywistość, należy cofnąć się o dwa kroki, czyli do poziomu symbolizowanego przez cyfrę 1. Koniecznie trzeba zweryfikować ocenę samego siebie. Bywa bowiem, że ktoś przecenia swoje siły, albo ich nie docenia. Dopiero po wyważeniu oceny swojego Ja można bezpiecznie wejść na wyższy poziom 2, jakim jest miłość.

Prawidłowo ukształtowane JA przynosi człowiekowi otwarcie na drugiego, ale z poszanowaniem odrębności i wolnej woli. Wtedy człowiek staje się zdolny oddać całe serce ukochanej osobie, ale też... potrafi je wycofać w przypadku braku poszanowania jego uczuć. Zaburzona samoocena na poziomie 1, prowadzi do problemów w miłości, ale nie tylko. Człowiek nie rozumie swoich uczuć i nie umie kontrolować własnych pragnień. Jego relacje uczuciowe są skrajne, bo może niszczyć cudze uczucia, albo pozwalać niszczyć swoje. Przy prawidłowo działającym JA powstaje gotowość do wymiany i wzajemnego uzupełnienia, a zarazem akceptacja i szacunek dla samego siebie.

Cofnięcie do najniższego, bo 1 poziomu rozwoju osobistego jest rodzajem nabierania rozpędu. Zły start, zapowiada problemy na każdym następnym poziomie. Dlatego człowiek z zaburzonym mniemaniem o sobie nie nadaje się do miłości. Będzie ranił, albo pozwalał się ranić. Do głowy takiemu nie przychodzi, że popis przewagi lub męczeństwa jest skrajnością samooceny. Tacy ludzie tworzą toksyczne związki, bo albo sami kogoś dręczą, albo są dręczeni i trudno im się ze złych relacji wycofać. Nie mają pojęcia, że miłość to połączenie sił wzajemnie oddanych sobie ludzi i droga do lepszego życia oraz szczęścia. Nie ma miłości, jeśli ludzie nie dodają sobie siły!

Można byłoby się nie przejmować tym, że marzenia się nie spełniają, nawet te najmniejsze i banalne, ale... To sygnał alarmowy, że się brnie do przykrej rzeczywistości, z której i tak trzeba będzie się cofnąć do początku, czyli zastanowić nad sobą i na nowo rozpocząć drogę osobistego rozwoju. Trzeba to czasem zrobić, bo przecież nikt nie jest doskonały.

Takie cofanie do 1 poziomu, tylko początkowo jest bolesne, bo człowiek po rozczarowaniu ma skłonność do negatywnej oceny swojej osoby. Czuje się samotny, pozbawiony wszelkich praw i szans. Czasem traci wolę starań i ulega fałszywej pokorze. Polega ona na tym, że ustępuje złu, czując się skazańcem życiowym. Całkowita dyskredytacja samego siebie zagraża nawet woli życia. Niebezpieczeństwo rośnie, jeśli do złej samooceny dołączy najbliższe otoczenie. W tym trudnym okresie, gdy pojawia się osamotnienie i dyskredytacja samego siebie, trzeba niekiedy zmienić otoczenie, aby odzyskać siły i świadomość, że się jednak coś może, znaczy, potrafi. Nowi ludzie widzą bowiem nie tylko błędy i wady, ale też zalety. I to pomaga w wyrównaniu saoooceny, by na nowo móc się rozwijać. Niewłaściwe środowisko najpierw wpędza w manię wielkości, a w razie błędu i porażki, brutalnie dobija już i tak tracącego do siebie szacunek człowieka. Ratunkiem staje się wtedy instynkt samozachowawczy, podpowiadający zerwanie z takim środowiskiem lub osobami. Dobijanie złamanego człowieka to jest już zło! Niestety robią tak ludzie, którzy sami się nie rozwijają, a własną siłę używają do niszczynia drugiego, zamiast do podniesienia cudzej siły i samooceny. Są to osoby bezwzględne, bo korzystające z upadku i słabości drugiego.

Dla człowieka rozwijającego się w prawidłowym kierunku, rozróżnienie marzeń od złudzeń i fantazji lub urojeń, czy przekłań powinno był proste. Potrzebny jest do tego prawidłowy rozwój na poziomie 1 samooceny oraz na poziomie 2, czyli emocji i uczuć, czyli też wzmacniającej miłości. Taka osoba nie pomyli kierunku swoich marzeń od złudzeń, prawdy i fikcji. Intuicja, która jest także z poziomu 3, nie wprowadza w błąd i pomaga wybierać korzystniejszy los, a omijać niebezpieczeństwa. Odnosi się wtedy wrażenie cudownej ochrony. Natomiast ciągłe padanie ofiarą oszustwa oznacza, że intuicja działa nieprawidłowo, a z nią cały poziom rozwoju na poziomie 3 jest fikcyjny. Wtedy rozwój trzeba zaczynać na nowo. Im szybciej się tego dokona, tym lepiej.

Spełnione i niespełnione marzenia

Marzenia są drogą do szczęścia. Samo ich posiadanie powinno dawać człowiekowi radość wewnętrzną i nadzieję na przyszłość. Mogą więc wydawać się śmieszne swoją abstrakcyjnością i nierealnością z punktu widzenia ludzkiego realizmu i możliwości ich realizacji. Człowiek zdaje sobie sprawę, że ich realizacja przekracza jego siły, więc nie dąży do ich samodzielnej realizacji i wie, że potrzebuje do tego mocnego wsparcia duchowego z innego wymiaru. Postęp w rozwoju widać po człowieku, gdy zaczyna dostrzegać ukryte piękno w ludziach, przyrodzie i rzeczach. To, co widoczne gołym okiem nie jest sztuką zauważyć.

Do marzeń trzeba zatem dojrzeć, czyli przejść pozytywną drogę rozwoju. Ci, który jej nie przeszli, mogą jedynie fantazjować, a z ich fantazji nic nie wyniknie. Powiększa to rozgoryczenie, że życie nie jest takie piękne, jakby się chciało. No i...można się dziwić, dlaczego innym marzenia się spełniają, czując jeszcze bardziej skrzywdzonym, a nawet opuszczonym przez Boga.

Marzenia realizuje los, a właściwie wspierają je wyższe energie duchowe, jeśli marzenie ma charakter pozytywny i może uszlachetnić życie ludzkie, czyniąc je piękniejszym i twórczym. Wtedy zdarzają się tzw. przypadki, zbiegi okoliczności, intuicyjne działania. W ten sposób toruje się droga do spełnienia marzeń i doświadczenia istnych cudów: tych małych i wielkich. Jeśli ktoś nie zauważa tych małych cudów, jakich doświadcza każdego dnia, to o spełnieniu wielkich marzeń nie ma mowy. Do pewnych spraw potrzebne jest tzw. szczęście, a dokładniej wsparcie świata duchowego. Jeśli bowiem marzenie jest realne, to zaczyna się z niego robić plan i pomoc sił wyższych nie jest potrzebna, skoro i tak człowiek liczy tylko na siebie i z góry zakłada, że inne siły (duchowe) nic mu nie pomogą.

Złudzenia, to negatywny kierunek tej samej pozornie twórczej energii. Wynikają one z oszukiwania samego siebie już na 1 poziomie, czyli mniemań, co się komuś należy od życia lub losu. Osoba z zawyżonym o sobie mniemaniem jest nadmiernie pewna, że sama sobie poradzi i zrealizuje to, co chce oraz planuje. Jest zapatrzona w siebie i nie zauważa zagrożeń, ani żadnych znaków ostrzegawczych, że jednak nie wszystko może osiągnąć.

O niektórych ludziach mówi się, że potrafią czynić cuda, a ich dobre życzenia niosą powodzenie i szczęście. Jest nawet wielu takich ludzi, choć sami są ciągle zdziwieni, że ich życzenia się naprawdę spełniają. Nie mają w sobie nadmiernej pewności, bo podświadomie czują, że ich wola nie jest wystarczająca. W swoich marzeniach i życzeniach zakładają, że wszystko jest możliwe, ale niekonieczne im się należy i będzie dane. Pomimo tego pozostają otwarci na to, co niemożliwe z pozoru, abstrakcyjne, śmieszne, a nawet naiwne i dla innych głupie.

Marzeń boją się ludzie, którzy doświadczyli skutków własnych złudzeń. Podobnie jest z miłością. Boją się kochać ci, którzy stali się kiedyś ofiarą własnych pragnień i nie potrafili samych siebie szanować, tkwiąc w emocjonalnym uzależnieniu. Te wszystkie obawy znikają wtedy, gdy człowiek przestaje się przeceniać lub degradować, czyli odzyskuje równowagę swojego JA. Wtedy miłość dodaje mu siły i jest wsparciem, a marzenia zaczynają się spełniać, prowadząc do lepszej rzeczywistości.

O prawdziwych marzeniach trudno jest mówić otwarcie, aby się nie narazić na kpiny otoczenia, które czasem dokonuje oceny, co jest realne i na miarę ludzkich sił, a co nie? Może właśnie dlatego ludzie o nich rzadko mówią, aby realizm cudzych ocen ich nie zniszczył, nie pozbawił piękna i radosnej nadziei oraz wiary w cuda? Złym znakiem jest jednak fakt, że nie ma nikogo, z kim bez obaw o śmieszność można się dzielić marzeniami. Oznacza to bowiem, że się jeszcze nie przeszło etapu rozwoju 2, czyli nie zna miłości, która wzmacnia i dlatego nie można sobie pozwolić na szczerość. Nie należy zatem marzyć o miłości, ale się na nią otworzyć.

W marzeniach trzeba mieć wewnętrzną odporność na popisy przed otoczeniem, że się wszystko potrafi i może dokonać rzeczy niewiarygodnych.

red.

ŻYCIE W MARZENIACH