ZOSTAŃMY PRZYJACIÓŁMI!

Z punktu widzenia poziomów energii, przyjaźń należy do wibracji SZEŚĆ. Jest to dość wysoka wibracja energetyczna. Po drodze jest pięć poziomów rozwoju, które trzeba przejśc pozytywnie, aby się nadawać do więzi, których nie zniszczy czas. Czas jest bowiem bardzo istotną cechą wibracji 6, która mieści w sobie również takie wartości, jak: rodzinę, dom, lojalność, wyrozumiałość, tolerancję, przeszłość, stabilność, solidarność, zaufanie... Ta sama wibracja oznacza również ojca i matkę na ziemi, ale też w opiekuna duchowego. Może być ona pozytywna (Bóg Ojciec), lub negatywna. Symbolem szóstki oznaczane są też nieczyste siły, podszywające się za opiekunów. W liczbie 69 możemy odczytać ostrzeżenie „czas końca” lub pozytywny „czas wieczności”. Fakt, że obie wibracje 6 i 9 są takie podobne, jest zarazem powodem wielu pomyłek, kto jest kim? Dlatego przyjaciela (6) i wroga (9) czasem trudno odróżnić.

Różnica między kolegą i znajomym

Z kolegami wiąże nas jakaś wspólna sprawa z przeszłości, w której każdy musiał jednak sam sobie poradzić. Mogła zaistnieć wspólnota celów, interesów, problemów i radości, ale...jedności nie było, a jedynie współdziałanie. Każdy radził sobie sam, jak potrafił. Trudne lub wesołe wspomnienia przebywania w tym samym miejscu i tym samym czasie, stają się łącznikiem z drugim człowiekiem, ale współdziałanie nie wymaga nic więcej poza wspieraniem się w tym samym celu. Np. w obronie przed złościwym nauczycielem, szefem, w organizacji zabaw, wypraw, prowokacji, złośliwości lub choćby wagarów.

Znajomy jest kimś bardziej odległym, czyli człowiekiem, o którym można dużo wiedzieć, ale nie miało się z nim nigdy wspólnych celów i przeżyć. Jest osobą, która dopiero pokaże w przyszłości, kim się stanie? Istnieje szansa, że zwykły znajomy okaże się przyjacielem, zdolnym wesprzeć w potrzebie i nie wymagać za to osobistych korzyści. To korzyść z pomocy wyklucza przyjaźń.

Przyjaciel, czy wróg?

Każda przyjaźń może się okazać wrogością i wrogość może się zmienić w przyjaźń, bo to zależy od rzeczywistego poziomu i kierunku rozwoju ludzi.

Wrogie działania fałszywego przyjaciela mogą się okazać pomocnymi, bo wyzwalajace z ograniczeń i osaczenia. Mogą rzecz jasna wiele zniszczyć, czasem wszystko, ale wtedy tylko, gdy się samemu zatrzymało lub cofnęło w rozwoju (np. na poziomie wibracji 5, związanej z przyjemnością i rozrywką). Do tego przyjaciel nie jest potrzebny, bo wystarczą koledzy lub znajomi!

Dlatego przyjaźń, która znajduje się na szóstym poziomie wibracji, jest weryfikowana przez wyższe energie 7,8,9. W tych wibracjach chodzi o uczciwość, odpowiedzialność, uzupełnienie, wzajemne poświęcenie oraz wolność. Nie wystarczy więc zaufanie i lojalność, bo przyjaźnie weryfikują wyższe wartości. Przyjaźń nie zda egzaminu, jeśli jedna z osób nie rozwija się dalej i okaże nieuczciwa, nieodpowiedzialna, wygodna, skąpa i na dodatek nie szanuje granic odrębności (wolności) drugiego człowieka. Wtedy przybiera negatywny aspekt i prowadzi do rozpadu przyjaźni, a nawet wzajemnego zniewalania i niszczenia.

Nie chcąc poznać skutków fałszywej przyjaźni, samemu należy dbać o swój pozytywny rozwój, aby pomyślnie przejść energetyczną weryfikację, a wtedy każde nieuczciwe, wrogie i niszczące działanie drugiej osoby nic złego nie zrobi. Otrzymuje się bowiem wsparcie wyższych energii, które sprawia, że zdrada, krzywda, strata i koniec, nie niszczą lecz poszerzają pola działania, wyzwalają z osaczenia i ograniczeń.

Co odgrywa ważną rolę w przyjaźni?

Czas odgrywa dużą rolę w przyjaźni, ale nie na tym polega jego rola, żeby liczyć ilość lat od poznania konkretnej osoby! Można bowiem znać kogoś godzinę, a ta osoba okaże się nie tylko przyjazna (czyt. serdeczna), co wielkim przyjacielem. Pokaże swoje wsparcie w dokładnie takim czasie, kiedy jest ono wyjątkowo cenne i potrzebne.

Wielu ludzi można znać całe lata, ale nigdy nie będą przyjaciółmi. Mogą być nawet czuwającymi wrogami! Tak więc, o przyjaźni nie świadczy ilość lat znajomości, wspólnie odbytych imprez rozrywkowych, ani częstotliwość wzajemnych odwiedzin. Przyjazne osoby nie są jeszcze przyjaciółmi! Wystarczy, że nie przeszkadzają w ważnych chwilach i myślą życzliwie. Fałszywy przyjaciel kalkulucje pożytki, jakie może uzyskać i upomni się o nie! Poszerza pole swoich wpływów, ograniczając je drugiemu człowiekowi. Tworzy niewidzialny przymus wdzięczności, ograniczając odpowiedzialność, wybór i swobodę deczyji. Wpędzi w tarapaty przez własny brak rozwoju duchowego.

Przyjaciel nie pomyśli o tym, co zyska lub straci, ale pomoże. Czuje wagę tej pomocy i nie będzie żałować. Cechą przyjaciela jest to, że idealnie wyczuje czas, kiedy i w jakiej formie jego pomoc jest konieczna. A celem jest uwolnienie drugiej osoby z osaczenia.

Przyjaźń z miłości i miłość z przyjaźni

Miłość to wibracja energetyczna DWA. Łączy serca i ciała. Przechodzi więc w pożądanie, a ludzie są sobie wzajemnie potrzebni do zaspokajania potrzeb różnego rodzaju i pomagania sobie w rozwoju osobistym. Ten rodzaj miłości wymaga wzajemności i bez niej się rozpada. Bezinteresowna miłość, należy już jednak do poziomu doskonałego JEDENAŚCIE. Oznacza, że człowiek kieruje się czystą szlachetnością i bezinteresownością. Jest wierny i oddany sercem bez względu na to, czy ma pożytek z drugiej osoby, czy nie. Seks nie jest warunkiem uczuć.

W zależności od poziomu, z  jakiego płynie miłość, przyjaźń ma inny przebieg:

1. Kiedy wypływa z miłości i wzajemnego pożądania, to do poziomu przyjaźni trzeba dojść wspólnie i dlatego wymaga starań obu stron. Wystarczy, że jeden partner zatrzyma się lub cofa w rozwoju, a przyjaźń stanie się niemożliwa lub okaże się fałszywa. Stanie się prawdziwą przyjaźnią o ile partnerzy jednakowo rozwijają się duchowo. Jest to wtedy przyjaźń wspólnie wypracowana i osiągnięta.

2. Kiedy przyjaźń jest darem pochodzącym ze szlachetności i bezinteresowności czyjegoś serca, to nie wymaga wzajemności, ani solidarności w dążeniu do rozwoju, ponieważ został on wcześniej osiągnięty. Taka przyjaźń jest darem z Nieba. Oczywiście z takiej przyjaźni może, ale nie musi się rozwinąć wręcz magiczna miłość i fizyczna bliskość, powodująca ekstatyczne doznania. Jest to jednak możliwe. Wymaga bowiem szlachetności i bezinteresowności obu osób, a nie tylko deklaracji.

 

Dlaczego kończy się przyjaźń?

Wiele zależy od tego, z jakiego poziomu eneretycznego wychodzi przyjaźń.

Bezinteresowna przyjaźń często wprawia ludzi w zakłopotanie i niedowierzanie, ponieważ wielu sądzi, że trzeba na nią zapracować. Tymczasem otrzymują ją bez starań, niejako w kredycie zaufania. Można ją jednak odrzucić z powodu niedowierzania, albo wykorzystywać i nadużywać bez potrzeby dla własnych wygód i korzyści. Taką przyjaźń otrzymuje się od świata duchowego i od wyjątkowo dojrzałych duchowo ludzi. Nie jest ona jednak usługami na zawołanie! Niestety tak bywa traktowana i rozczarowuje, bo nie spełnia żądań. W konsekwencji można taką przyjaźń zmarnować. Wielu ludzi tak postępuje, gdy domaga się ciągłego udowadniania przyjaźni. Mówią wówczas: „Jeśli jesteś moim prawdziwym przyjacielem, to musisz mi pomóć, skoro o to proszę”. Tylko, że to już nie prośba, ale rozkaz, szantaż, prowokacja. Odbywa się ona również wtedy, gdy ktoś mówi: „Rozczarowałeś mnie, oszukałeś, choć ci ufałem, bo nie zrobiłeś tego, co chciałem, potrzebowałem i oczekiwałem”. Stawianie bezpodstawnych zarzutów o nieuczciwość daje tylko dowód na to, że dana osoba dyktuje warunki i nie szanuje przyjaźni, ale ją rozlicza i niedocenia. Sama się zatem nie nadaje do przyjaźni.

Przyjaźń wspólne budowana ulega zniszczeniu wtedy, gdy jedna z osób zaczyna blokować lub niszczyć rozwój duchowy drugiej osoby. Dzieje się tak dlatego, że sama przestaje się starać i rozwijać pomimo wsparcia, jakie otrzymuje, ale nie rozumie i nie docenia. Miłość drugiej osoby zamienia wówczas w posiadanie i traktuje jak własność. Dlatego ją wykorzystuje, oszukuje, manipuluje uczuciami. Na ogół druga osoba jasno mówi, że w ten sposób daleko razem nie zajdą, ale to nie zawsze pomaga. W tym wypadku ważna staje się wola obu osób, bo starania jednej nie wystarczają. Jeśli jednak jest konsekwentna w swoim postanowieniu rozwoju, to nawet pozbawiona wsparcia, sama dochodzi do stopnia doskonałości, który pozwala miłość zamienić w prawdziwe miłosierdzie i być bezinteresowną w przyjaźni. W ten sposób otwiera sobie drogi do spotkania równie rozwiniętej i szlachetnej osoby, a także znajduje pozytywnych przyjaciół w świecie ducha. Jest to wielka nagroda za staranie w pomaganiu drugiemu człowiekowi w jego drodze rozwoju, niezależnie od tego, jak ten drugi człowiek postępował i czy potrafi być przyjacielem i będzie się dalej rozwijał, czy nie. Jak wiadomo, do rozwoju osobistego (duchowego) nie można nikogo zmusić, tylko można mu pomagać, jeśli ma taką wolę.